Mag een voltooid leven worden beëindigd door een  ‘Pil van Drion’, een laatstewilpil, of moet de Euthanasiewet zo worden aangepast dat een arts bij voltooid leven ook euthanasie mag geven?

Kiezen uit scenario’s voor een voltooid leven

De meerderheid van de mensen die donderdag 26 november het NVVE-symposium over voltooid leven bijwoonden koos voor het eerste.  Wéér die arts tussen wens en uitvoering, liever niet, zo klonk het.

Maar zo eenduidig vonden velen het toch niet liggen. Waarom kiezen? Je kan de pil willen terwijl je de arts graag naast je hebt. En het is goed als existentieel lijden, de grondslag van voltooid leven, als ondraaglijk en uitzichtloos wordt gezien, een van de criteria van de euthanasiewet. Dus naast de pil óók de wet veranderen.

Robert Schurink

De discussie werd in gang gezet door de nieuwe directeur van de NVVE Robert Schurink. Hij schetste een aantal scenario’s waarover de leden zich de komende maanden mogen uitspreken: afschaffing van de strafbaarheid van euthanasie, en de mogelijkheid tot ‘zelfeuthanasie’, de zogenoemde autonome route. Daarvoor wil Schurink een proef met de laatstewilpil, en de mogelijkheid voor leken om hulp bij zelfdoding te geven, op basis van een duidelijke wilsverklaring. 

Coöperatie Laatste Wil

De proef met de laatstewilpil kan gedaan worden door de Coöperatie Laatste Wil, die al jaren strijdt voor verstrekking van zo’n pil aan haar leden. Schurink zelf wil zo’n proef echter niet alleen voorbehouden aan de CLW-leden. CLW-voorzitter Jos van Wijk vertelde dat voor een van de ‘ja, maars’, de angst voor misbruik, een oplossing is gevonden: een pillendoos die alleen opengaat door de vingerafdruk van de eigenaar.

Sjef Boesten

Hoe welkom oplossingen voor de voltooid leven-problematiek zijn bleek uit het verhaal van Anneke Ruijs. Ze was hoogbejaard en het leven zat maar kreeg geen euthanasie omdat ze niet voldoende mankeerde. ‘Hoe ik ook zocht, ik kon geen medisch classificeerbare aandoening bij haar vinden’, aldus Levenseindekliniek-arts Sjef Boesten. Hij pleitte ervoor existentieel lijden medisch te classificeren, een voorwaarde voor euthanasie. Anneke Ruijs stierf uiteindelijk na te zijn gestopt met eten en drinken.

Els van Wijngaarden

Ook uit de verhalen van de 25 mensen die onderzoekster Els van Wijngaarden over voltooid leven interviewde bleek grote nood. ‘Moeheid, tot in het merg van mijn gebeente. Ik beteken niks meer’, tekende ze onder meer op. Zelf vatte ze de conditie op als ‘onvermogen en onwil om verbinding met het leven te maken’.

Commissie van Wijzen

Wellicht dat de Commissie van Wijzen onder leiding van Paul Schnabel hen begin volgend jaar de helpende hand kan bieden. Schnabel onderzoekt in opdracht van de regering hoe aan de wens van deze mensen tegemoet gekomen kan worden. Op eigen initiatief heeft zijn commissie daar ook de psychiatrische patiënten en dementen bij betrokken. Hij zette daarom vraagtekens bij de term voltooid leven. ‘De meeste van die mensen hebben juist een onvoltooid leven. Maar ze hebben het gehad, kunnen niet meer, er is zoveel leed. Voltooid leven is daar een te mooi woord voor’. Hij beloofde dat zijn commissie in haar eindoordeel probeert recht te doen aan de behoefte dan zelf te kiezen, maar waarschuwde ook dat de staat de opdracht heeft zijn burgers te beschermen. ‘We zullen een richting geven, maar de discussie zal nooit ten einde zijn. Dit raakt mensen altijd’.

Ontvang onze nieuwsbrief

Deel dit item: