Op 17 maart 2020 overleed John Hubbers (64). In alle rust en met zijn dierbaren om zich heen, liet hij zich wegvoeren naar het hiernamaals. De euthanasie kwam als een verlossing. Voor John, die kampte met complexe PTSS als gevolg van een jeugdtrauma, was zijn leven voltooid, vertelt zijn goede vriendin Marleen van Baal.

‘Het was eind 2019 toen John in overleg met zijn huisarts besloot om het euthanasietraject in gang te zetten. Vele gesprekken volgden, met deskundige therapeuten en met zijn naasten. John ging er telkens open en eerlijk in, ten volle bereid om zijn verhaal te vertellen en te luisteren naar tegenargumenten. Maar hij was onwankelbaar in zijn keuze, voor hem was het leven klaar. Al realiseerde hij zich wie hij achter zou laten: zijn vrouw Annemieke, zijn kinderen en kleinkinderen, zijn broers, zijn vrienden en Daan, de assistentiehond die hem al zo lang trouw was. Maar hoe dierbaar zij hem ook allemaal waren, het leven was zo’n zware last geworden. Hij kon alleen nog maar verlangen naar rust.’

Verdriet

‘John kampte zijn volwassen leven met emotioneel instabiele periodes. In 2001 ontdekte hij dat traumatische ervaringen in zijn kindertijd hier de oorzaak van waren. Hij zakte weg in een diepe depressie met angstaanvallen en werd opgenomen in een psychiatrische kliniek. Toen het weer wat beter leek te gaan, volgde een nieuwe, zware periode van verdrietige gebeurtenissen. Eerst overleed zijn vrouw en grote liefde Ada, toen zijn eerste kleinzoon Job, twee dagen na de geboorte, en bij John werd er een tumor in zijn rug ontdekt. Arbeidsongeschikt moest hij zijn transportbedrijf verkopen.’

‘Met vallen en opstaan, wist hij zijn leven daarna op de rit te krijgen en in 2005 trouwde hij met Annemieke, zijn steun en toeverlaat in die moeilijke jaren. Helaas bleken de demonen uit het verleden hardnekkig: herbelevingen, angstaanvallen en een continue rugpijn na de verwijdering van de tumor beperkten hem. Medicatie en therapie hielden hem op de been, maar hij werd steeds afhankelijker van Annemieke.’

Steun

‘Hulphond Daan bracht in 2013 een grote ommekeer teweeg toen hij bij John en Annemieke introk. Met deze schattige Golden Retriever-pup durfde John het leven weer aan. Samen doorliepen ze de trainingen, waarna Daan zich officieel “PTSS-assistentiehond” mocht noemen. Dag en nacht brachten ze samen door: Daan was er als steun tijdens de nachtmerries en tijdens de angstige situaties overdag, en op hun lange tochten met de handbike liet hij John genieten van de natuur en buitenlucht. Ook bouwde John als hondeneigenaar een nieuwe vrienden- en kennissenkring op, die hem positieve energie bracht. Ik was daar één van. Wekelijks struinden John en ik langs de Waal met onze honden. Hij zorgde voor koffie, ik voor de koeken en dan zaten we daar langs het water, kletsend over alles wat ons bezighield in het leven.’

‘Ondanks die mooie ervaringen, bleef het leven zwaar voor John. De angsten bleven komen, de pijn werd steeds ongemakkelijker en zijn leven werd steeds beperkter. Na ook nog eens een diagnose COPD, kelderde zijn fysieke en mentale gezondheid naar een dieptepunt.’
 
‘Eind 2019 maakte John zijn definitieve keuze voor de dood bekend. “Nooit meer”, legde hij zijn omgeving uit. “Nooit meer angsten, nooit meer onrust, nooit meer verdriet, nooit meer pijn.” In elke stap van het euthanasietraject bleef hij zijn beslissing bevestigen, hij wist wat hij wilde en waarvoor hij koos, zijn leven was voltooid. Tot in de puntjes regelde hij met zijn vrouw Annemieke en een aantal naasten zijn crematie en alles wat daarbij hoort. Annemieke mocht geen zorgen hebben na zijn dood, dat wilde hij voorkomen. Voor zijn trouwe viervoeter Daan vond hij een prettige plek, waar hij als pensionado de rest van zijn leven mag slijten.’

Gunnen

‘In alle rust nam hij vervolgens afscheid van de mensen die hem na stonden. Ook met mij, zijn struinmaatje en Best Friend Forever, zoals we elkaar de laatste vijf jaar grappend waren gaan noemen. Behalve goede gesprekken voeren, hebben we de laatste maanden ook veel gelachen, humor was de rode draad in ons contact. Hoe moeilijk ik het ook vond om hem te verliezen, ik begreep zijn keuze en gunde hem zijn “nooit meer” enorm.’
 
‘Hoe John zijn laatste reis voor zich zag? De tekst op zijn rouwkaart zegt genoeg:
 
On the road again
Goin' places that I've never been
Seein' things that I may never see again
And I can't wait to get on the road again
~ Willie Nelson


Marleen van Baal

Ontvang onze nieuwsbrief

De NVVE maakt gebruik van cookies

De NVVE maakt altijd gebruik van noodzakelijke cookies. Dit zijn functionele en analytische cookies om deze website beter te laten werken en om het websitebezoek te analyseren.
Onze website maakt daarnaast óók gebruik van cookies die niet noodzakelijk zijn. Het gaat om sociale media cookies en tracking cookies. Lees wat deze doen in onze cookieverklaring.